O rasie maine coon


Maine Coon to jedna z najpopularniejszych kocich ras na świecie. Koty te zyskały sobie uznanie niezwykłą urodą, imponującymi rozmiarami, łagodnym temperamentem i niemal psią wiernością. Nazwa Maine Coon pochodzi od nazwy amerykańskiego stanu Maine, skąd wywodzą się te wspaniałe koty, oraz słowa recoon, czyli szop. Dlaczego akurat szop? Bardzo puszysty ogon kota Maine Coon wydał się Amerykanom podobny do ogona tego popularnego w USA zwierzątka.
Historia

Istnieje teoria, że przodkami kotów rasy Maine Coon były przywiezione do Ameryki przez Wikingów koty norweskie leśne. Po nich to Maine Coon'y miały odziedziczyć swoje rozmiary, futro, a ponadto skośne oczy i pędzelki na uszach.

Przodkami dzisiejszych kotów Maine Coon były jednak prawdopodobnie ciężkie koty wiejskie oraz koty długowłose przywiezione do Maine z Europy przez pierwszych osadników oraz marynarzy i kupców. Europejskie koty szybko przystosowały się do surowego klimatu swojej nowej ojczyzny. Drogą naturalnej selekcji wytworzyła się rasa dużych, silnych kotów o grubym, wodoodpornym futrze.

Koty Maine Coon po raz pierwszy wystawiono w Nowym Jorku na wystawie rolniczej w 1860 roku, rok później rasa została oficjalnie zarejestrowana. Gdy do USA sprowadzono koty perskie, popularność kotów Maine Coon gwałtownie zmalała. Rasa została zaniedbana, pozostało niewiele hodowli, koty rzadko trafiały na wystawy. Dopiero w połowie XX wieku amerykański Central Maine Club rozpoczął prace nad przywróceniem czystości rasy. Nowy wzorzec rasy został potwierdzony w 1967 roku. Od tego czasu koty Maine Coon zaczęto cenić na całym świecie.

Legendy

Istnieją dwie legendy mówiące o odmiennym, od wyżej opisanego, pochodzeniu kotów Maine Coon.

Pierwsza legenda mówi, iż koty tej rasy są potomkami kotów królowej Marii Antoniny, która usiłowała wyemigrować do Kanady i wysłała do Nowego Świata swój dobytek oraz właśnie koty.

Druga legenda mówi, iż przodkami kotów Maine Coon była dzika kotka ze stanu Maine i szop - to tłumaczy występowanie u tych kotów puszystego ogona i podstawowej, pręgowanej wersji umaszczenia.

Wygląd

Maine Coon to duży, silny kot w o mocnej budowie i półdługiej sierści. Długość jego ciała sięga jednego metra, waga przekracza nawet 10 kg. Jego sylwetka jest smukła, muskularna, wydłużona. Kończyny mocne, średniej długości, o dużych stopach, silnie owłosione między palcami. Ogon długi, bardzo puszysty, szczególnie gęsty zimą. Ogon to duma i znak rozpoznawczy rasy. Jego długość bywa równa długości ciała, co sprawia, że sylwetka kota staje się jeszcze bardziej imponująca. Dodatkowo, puszysty ogon zawijany we śnie wokół głowy chroni kota przed utratą ciepła. Głowa kota Maine Coon jest duża, klinowata, o wyraźnie oddzielonej kufie, wydatnych kościach policzkowych, mocnej brodzie, długim nosie z wyraźnym przełomem. Oczy duże, zielone, lekko skośne, szeroko rozstawione, o charakterystycznym "sowim" spojrzeniu. Uszy duże i spiczaste, z obfitymi pędzelkami włosów. 

Szata i maść

Futro kotów Maine Coon jest grube i gęste, chroniące przed zimnem i wodą. Składa się z miękkiego, obfitego podszerska i mocnych, długich włosów okrywowych. Długość futra jest zróżnicowana - na brzuchu, piersi, ogonie, tylnych kończynach oraz w okolicy genitaliów jest ono dłuższe, natomiast na grzbiecie, barkach i kończynach przednich krótsze.

Koty Maine Coon występują we wszystkich wariantach barwnych z wyjątkiem czekoladowego, cynamonowego, liliowego i oznaczeń typu syjamskiego (Colour Point). Najczęściej spotykane jest umaszczenie pręgowane (tygrysie, cętkowane i klasyczne). Oczy powinny być zielone, złote lub miedziane. Ich kolor nie ma związku z umaszczeniem. Dopuszcza się różnookość u białych osobników. 

Charakter

Koty Maine Coon popularne są nie tylko dzięki swojemu eleganckiemu, imponującemu wyglądowi, ale także wspaniałemu charakterowi. Uważa się, że koty tej rasy w wierności i oddaniu opiekunowi dorównują psom. Są też bardzo towarzyskie, łatwe we współżyciu, łagodne i czułe. Kotki tej rasy są wspaniałymi matkami, odczuwają silny instynkt macierzyński. Nie mają też problemów z naturalnym porodem, chociaż kociąt jest w miocie dużo (6-7). W wychowywaniu młodych kocury biorą czasem czynny udział.

Koty Maine Coon nie są kłopotliwe. Nawet ich głos przypomina ciche ćwierkanie - zupełnie, jakby nie chciały przeszkadzać człowiekowi swoim wołaniem. Nie powinny być trzymane w ciasnych mieszkaniach. Potrzebują dużo przestrzeni, świetnie czują się w domu z ogrodem.

Koty Maine Coon znane są też z łatwości zasypiania w dowolnej pozie i dowolnym miejscu. Jedna z teorii mówi, że to spadek po wiejskich przodkach, które z powodu niezbyt komfortowych warunków życia musiały umieć przystosować się do każdej sytuacji.

Pielęgnacja

Koty Maine Coon wymagają regularnego, cotygodniowego szczotkowania i wyczesywania grzebieniem. Szczególną uwagę trzeba poświęcić ich portkom, kryzie i długim, miękkim włosom w pachwinach.

Przez długi czas nie doceniano tego krzepkiego północnoamerykańskiego kota, którego traktowano po prostu jako pospolitego łowcę myszy, nadającego się tylko do życia na terenach wiejskich. Kiedy jednak odkryto go w całej krasie i okazałości, bardzo szybko zdobył przychylność hodowców. Mimo że koty tej rasy hoduje się dość intensywnie już od początku lat 70., ich fenotyp do dzisiaj przypomina dzikich i półdzikich przodków ze stanu Maine w Stanach Zjednoczonych, od którego pochodzi nazwa rasy. W zagrodach chłopskich nadal spotyka się rosłe, pozostawione naturze "coony", jak je się czule nazywa, odpowiadające fenotypowi kotów, jakie pierwsi osadnicy prawdopodobnie trzymali w celu tępienia szkodników żywności. Mimo zaciętego sporu w ostatnich latach na temat fenotypu dzisiejszych kotów rasy maine coon są one nadal duże, muskularne i nie należy do rzadkości spotkanie kocura, którego całkowita długość ciała przekracza metr. Również spór między zwolennikami typu amerykańskiego a zwolennikami typu europejskiego, dotyczący kierunku hodowli, nie wpłynął na zmianę dużego i długiego ciała. Można więc mieć nadzieję, że także w przyszłości będzie się hodowało koty maine coon z nastawieniem na zachowanie cech
wzorca, jak budowa ciała i jakość futra. Koty maine coon mają półdługie futro dobrze chroniące przed wodą i zimnem, co jest bardzo ważne dla życia na swobodzie. Ciało jest chronione przed przechłodzeniem grubą warstwą niękkiego i delikatnego podszycia, nad które wystają mocne i długie włosy okrywowe. Długość futra jest zróżnicowana: na brzuchu i piersi oraz w okolicy genitaliów jest ono dłuższe, natomiast na grzbiecie, barkach i kończynach krótsze. W zimie dochodzi do tego jeszcze okazały i gęsty kołnierz na głowie i piersi, a także dłuższe partie futra na tylnych kończynach przypominające spodnie typu golfy. Długi i puszysty ogon, który zimą jest szczególnie gęsty, zapewnia żyjącym na otwartej przestrzeni kotom tej rasy dodatkową ochronę przed utratą ciepła, gdy go sobie ułożą wokół głowy. Ogon jest "reprezentacyjną" częścią ciała kotów maine coon i u wzorcowych osobników osiąga długość równą długości reszty ciała, co sprawia, że koty te wydają się jeszcze większe i potężniejsze. Podczas ruchu zwierzęcia włosy ogona "latają", co wywołuje skojarzenia z szopami praczami, od których pochodzi drugi człon nazwy rasy (coon = szop). W miesiącach ciepłych koty maine coon prawie całkowicie linieją - z wyjątkiem ogona - i przez to również swoim właścicielom ułatwiają pielęgnowanie, gdyż gęste futro zimowe kotów żyjących w mieszkaniach trzeba codziennie czesać specjalnym grzebieniem i szczotkować. Koty maine coon mają silną budowę kości i długie kończyny z charakterystycznymi dużymi i gęsto owłosionymi łapami. Szybko rosną oraz są odporne i mimo swego okazałego ciała wyglądają wytwornie. Dodatkową cechą rozpoznawczą rasy jest trójkątna głowa z dobrze wykształconym, wyraźnie szerokim i kanciastym pyszczkiem. Długi i prosty nos oraz wydatny podbródek wrażenie to jeszcze wzmacniają, tworząc w profilu jedną linię.Wysoko stojące uszy o szerokiej nasadzie powinny być ostro zakończone imieć typowy dla rasy pędzelek włosów. Duże oczy powinny być szeroko rozstawione i trochę ukośne, jednak nie do tego stopnia, aby wyglądały jak orientalne. Koty maine coon mają charakterystyczne "sowie"spojrzenie, które sprawia, że nawet dorosłe, okazałe osobniki wyglądają "dziecinnie". Maine coon są atrakcyjne nie tylko z powodu swego wyglądu. W wyniku sterowanej selekcji stały się rasą nie tylko
piękną, lecz przede wszystkim pożądaną z tego względu, że jej przedstawiciele przywiązują się do człowieka i - w porównaniu z innymi rasami kotów i innymi gatunkami zwierząt domowych - są bardziej towarzyskie i łatwiejsze we współżyciu. Kotki maine coon są nadzwyczaj troskliwymi matkami i odznaczają się niezawodnym instynktem macierzyńskim. Wychowują swoje kocięta, których często jest 6 lub 7, bez żadnych kłopotów, przy czym naturalne porody są u tej rasy normą. Nawet kocury niekiedy biorą udział w wychowywaniu młodych, które szybko rosną i w wieku 9 lub 10 miesięcy osiągają imponującą masę ciała dochodzącą do 5 kg. W hodowli tradycjonaliści zwracają uwagę na zachowanie odpowiednich rozmiarów ciała i masywnego, prostokątnego kształtu sylwetki, natomiast zwolennicy eksperymentowania przywiązują więcej wagi do poprawy jakości i barwy futra, przy czym nie stronią od krzyżowania z innymi rasami. Ci, którzy celu hodowli upatrują w utrzymaniu oryginalnej budowy ciała, krzyżują ze sobą wszystkie odmiany barwne, natomiast ci, którzy dążą do zmniejszenia rozmiarów ciała w celu poprawy jakości lub barwy futra, zwracają więcej uwagi na hodowlę nastawioną na utrzymanie czystości barwy. Również u kotów maine coon istnieją dwie grupy kolorów, mianowicie z dzikim umaszczeniem agouti i jednobarwne. Ostatnio większego znaczenia nabierają jednobarwne non-agouti main coon.
Maine Coon- amerykański kolos

Nie ma dużej przesady w stwierdzeniu, że maine coon jest kotem, który olśniewa naturalnym pięknem. Pokaźne rozmiary, bogata szata izrównoważony,łagodny charakter przyczyniły się do dużej popularności kotów tej rasy. Obecnie maine coony lokują się w ścisłej czołówce najliczniej reprezentowanych ras kotów na świecie.

Legendarny kot

Wydaje się, że pochodzenie chyba żadnej innej rasy nie budzi aż tylu dyskusji i kontrowersji. Według najbardziej fantazyjnych pomysłów koty maine coon miały powstać w efekcie skrzyżowania z… szopem praczem! Rzeczywiście,patrząc na puszyste ogony tych zupełnie różnych gatunków trudno nie zauważyć podobieństwa i zapewne stąd właśnie wzięła się ta szalona hipoteza. Na pamiątkę tej legendy koty tej rasy mają w nazwie „coon” - od amerykańskiej nazwy szopa pracza „ racoon”.

Kolejna próba wyjaśnienia sięga osiemnastowiecznej Francji i czasów rewolucji. Ogarnięty chaosem kraj i niepewna sytuacja polityczna miały skłonić królową Marię Antoninę do powierzenia swoich angorskich kotów zaufanemu kapitanowi żeglugi płynącemu do Ameryki. Tam, na terenie dzisiejszego stanu Maine koty
znalazły bezpieczny azyl. Tak bezpieczny, że chętnie krzyżowały się z miejscowymi półdzikimi kotami dając liczne potomstwo.

Podobieństwo do norweskich kotów leśnych doprowadziło do spekulacji dotyczących udziału w tworzeniu rasy właśnie kotów przybyłych z Wikingami. Jednak surowy klimat panujący zarówno w Norwegii, jaki i w Nowej Anglii (Maine), mógł doprowadzić do niezależnego od siebie powstania dwóch ostatecznie podobnych ras.Tymczasem pewne jest tylko to, że maine coon pochodzi z naturalnego skrzyżowania długowłosych kotów azjatyckich i dzikich krótkowłosych kotów amerykańskich.

Historia prawdziwa


Pierwsza wzmianka o rasie maine coon pojawia się w związku z osobą pani Pierce. Ta wielbicielka rasy uważnie przestudiowała pochodzenie „łagodnych olbrzymów”. Okazało się, że długowłose okazy przybyły do Maine na statkach handlowych i przekrzyżowały się z miejscowymi kotami. Bezwzględna
naturalna selekcja w surowym klimacie Maine zdecydowanie preferowała osobniki silne i odporne.

Takie dzikie maine coony chętnie zbliżały się do farm, gdzie szybko doceniono ich dużą łowność. Efektownekoty kręcące się przy gospodarstwach szybko zauważyli hodowcy i miłośnicy kotów.

Dość szybko nową odmianą zainteresowali się miłośnicy kotów, rozpoczynając wkrótce planową hodowlę maine coonów. W tej rasie pojawił się silnie tzw. efekt założyciela, będący rezultatem wykorzystania do ustalenia rasy niewielkiej liczby osobników. W 1990 roku 65 -70% maine coonów żyjących w Stanach Zjednoczonych pochodziło od zaledwie 5 osobników - założycieli rasy.

Fakt wykorzystania 5 kotów założycieli zaowocował powstaniem osobników potocznie nazywanych „klonami” z powodu zadziwiającego wręcz fizycznego podobieństwa. Koty te, intensywnie wykorzystywane w hodowli, przyczyniły się do silnego utrwalenia pożądanych cech w rasie.

Rozwój popularności rasy

Pierwszą datą ważną dla miłośników rasy maine coon stał się rok 1860. Ówcześni farmerzy z Maine docenili ponadprzeciętną łowność oraz dużą odporność kotów tej rasy. Zorganizowano wtedy pierwszą wystawę, która zapewniała zwycięskim kotom prestiżowy tytuł „Maine State Champion Coon Cat”.Niebawem maine coony wkroczyły na inne wystawowe ringi, a po 1860 roku, kiedy odniosły spektakularny sukces w felinologicznym świecie, ich populacja bardzo szybko rosła.

Koty tej rasy pojawiały się na wystawach w Bostonie, Nowym Yorku (1861) - najsławniejszy był czarno- biały kocur Captain Jenks , uznany za pierwszego publicznie pokazanego osobnika rasy maine coon.W 1895 roku w nowojorskim Madison Square Garden maine coony wywołały ogromne zainteresowanie i stopniowo zyskiwały nowych pasjonatów.

Niezwykle popularna w XIX w. rasa została poważnie przetrzebiona w czasie II Wojny Światowej. W 1950 roku powstał pierwszy klub rasy, jednak w tym samym czasie inne rasy zaczęły zdobywać popularność spychając maine coony na coraz dalszy plan. Dopiero w 1953 roku amerykański klub rasy (Central Maine Cat Club) rozpoczął cykl wystaw wyłącznie dla rasy maine coon, co przyczyniło się do ponownego, stopniowego wzrostu zainteresowania rasą.

W 1968 roku powstał kolejny klub: Maine Coon Breeders and Fanciers’ Association, któremu koty tej rasy w dużym stopniu zawdzięczają dzisiejszą popularność. W Ameryce starania o uznanie rasy przez Stowarzyszenie Miłośników Kotów (The Cat Fanciers’ Association CFA powstałe w 1906 roku), rozpoczęto w 1970, ostatecznie zyskała oficjalny statut w 1974 roku.

Natomiast powstała w 1949 Międzynarodowa Federacja Felinologiczna (Federation Internationale Féline FIFe), organizacja zrzeszająca organizacje hodowców kotów rasowych z Europy, Azji oraz Ameryki Południowej, oficjalnie uznała rasę maine coon dopiero w 1983 roku.W roku 1987 powstał jeszcze jeden klub rasy Maine Coon Feline Association.

Ponowny rozkwit rasy nastąpił dopiero w 1980 roku, wtedy też została wreszcie oficjalnie uznana przez organizacje felinologiczne. Wkrótce po tym maine coon wyruszył na podbój Starego Kontynentu, gdzie wzbudził ogromny entuzjazm miłośników kotów. Zauroczenie „łagodnym olbrzymem” nieprzemija i dziś maine coony znajdują się w ścisłej czołówce najpopularniejszych kotów rasowych na świecie.

W roku 2012 na Światowej Wystawie Kotów w Poznaniu niemal jedna trzecia wszystkich zgłoszonych kotów była maine coonami.

Przystosowania do surowego klimatu

Nazywany też kotem leśnym, maine coon pochodzi terenów, gdzie surowy klimat wymagał rozwinięcia szeregu cech chroniących organizm przed wychłodzeniem, takich jak silna i zwarta sylwetka, potężne łapy oraz długa sierść z gęstym podszerstkiem.Obficie porośnięty ogon służył kotu jako swoista etola osłaniająca głowę w czasie snu, a gęsta sierść na łapach pozwalała komfortowo i bezpiecznie chodzić nawet po zamarzniętej ziemi.

Tymczasem znane nam dziś koty rasy maine coon, znacznie częściej wylegują się w cieple pod kaloryferem, niż walczą z mrozem.Ich prawdziwie królewski wygląd, przywodzący na myśl dzikich kocich krewniaków, niezwykle kontrastuje z przyjaznym i łagodnym usposobieniem tych towarzyskich kotów, przyczyniając się do stale rosnącej popularności rasy.

Na przestrzeni ostatnich lat rasa ewoluowała – maine coon stawał się większy i bardziej masywny, o wydatnych eksterierowych cechach „dzikości”. Uszy uwieńczone charakterystycznymi kępkami włosów, bogata szata i muskularne ciało maine coona od razu wzbudzają skojarzenie z rysiem, a pełne gracji i
miękkości ruchy maine coona przypominają zachowanie wielkich kotów, jak pumy czy pantery. Ten magnetyczny urok pobija serca nie tylko miłośników kotów. Chociaż wielkość maine coona wynosi średnio 90 cm przy masie ciała około 8 kg, ale nie ma w tym zwierzęciu żadnej ociężałości. Imponujący rozmiar i doskonale rozwinięta muskulatura nadają sylwetce maine coona niepowtarzalny wygląd.

Unikalny, „psi” charakter

Trudno jest jednoznacznie określić charakter kotów nierasowych. Inaczej jest w przypadku konkretnych ras – nierzadko bywało, że selekcję prowadzono nie tylko w kierunku cech wyglądu, ale także pożądanych cech charakteru.

W związku z tym istnieją pewne typowe dla danej rasy cechy, np. wokalizujący i aktywny kot syjamski, chętnie bawiący się kot singapurski czy spokojny i towarzyski maine coon. Swemu łagodnemu usposobieniu maine coony zawdzięczają powszechnie stosowane określenia, takie jak „łagodny olbrzym” czy „amerykański kolos”.

Koty maine coon z powodu pewnych zachowań bywają nawet żartobliwie nazywane „kotami - psami”. Rzeczywiście, to kot bardzo lubiący obecność człowieka; bywa nawet, że staje się wręcz „nachalny”, silnie przywiązując się do swoich opiekunów.Oczekiwanie przy drzwiach wejściowych na powrót domowników, asystowanie w kuchni przy gotowaniu czy towarzyszenie w „surfowaniu” po internecie to typowe zajęcia kotów tej rasy, ponieważ maine coony nie lubią przebywać w samotności.

Maine coony stosunkowo łatwo przystosowują się do trybu życia opiekunów, mogą też polubić podróże, co dość rzadko zdarza się wśród kotów. Maine coon jest kotem bardzo ciekawskim, jednocześnie opanowanym i spokojnym, raczej unikającym konfliktów z innymi zwierzętami. Cechą charakterystyczną jest spora aktywność i umiłowanie do zabaw. Wynika to z silnego instynktu łowieckiego, który jest dość silny u tej rasy. Potrzebuje przestrzeni – idealny jest odpowiednio ogrodzony wybieg. Są odporne na warunki atmosferyczne.Koty tej rasy późno dojrzewają, kocięta rozwijają się jeszcze do 3-4 roku życia

Zadziwiająca pasja -woda!

W dawnej przeszłości maine coon rozwinął umiejętność łapania ryb i był wielce skuteczny w takim typie polowania. Dzisiejsze maine coony wręcz uwielbiają bawić się wodą i z tego powodu często przebywają w łazience wchodząc do wanny czy umywalki.Mają również zwyczaj zamaczania łap w misce z wodą, bo w naturze w taki sposób usuwały zanieczyszczenia z powierzchni niewielkich, niezamarzających oczek wodnych. To, co tak przydawało się na wolności doprowadza do rozpaczy opiekunów kotów, którzy nieskończoną liczbę razy muszą wycierać kałuże wody wokół kociej miski.

Pielęgnacja

Bogata szata maine coonów, chociaż należy do typu pół-długowłosej, nie wymaga szczególnych zabiegów pielęg nacyjnych. Ponieważ ich włos nie ma skłonności do plątania się i spilśniania, w pełni wystarczające wydaje się cotygodniowe staranne wyszczotkowanie kota.

W okresach intensywnego linienia, szczotkowanie powinno odbywać się dwa razy w tygodniu. Istotny jest też odpowiedni kierunek wykonywania tej czynności - począwszy od wierzchołka głowy aż do ogona oraz od kryzy na szyi przez klatkę piersiową kota. Kot zazwyczaj dobrze toleruje dotykanie tych miejsc, trudniej akceptuje pielęgnacyjne okolic ogona i tylnych łap („portki”). Dlatego do czesania należy przyzwyczajać już kocięta, od początku pobytu w nowym domu.

Zabiegi pielęgnacyjne działają relaksująco, służą też zacieśnianiu więzi z kotem i pozwalają na obserwacje stanu zdrowia kota (zmiany na skórze). Usuwanie luźnych , wypadniętych włosów zmniejsza ich ilość połykaną przez kota (ryzyko powstawania kul włosowych w przewodzie pokarmowym). Trzeba bowiem pamiętać, że zdrowy kot w dużym stopniu sam dba o czystość sierści, a zaniechanie przez kota codziennej pielęgnacji może być objawem choroby, otyłości, frustracji lub efektem procesu starzenia.

CHARAKTERYSTYKA RASY


Wrażenie ogólne

Bardzo duży kot, masa ciała 4-10 kg. Kończyny średniej długości, mocna kość, długi, szorstki włos. Wyglądem sprawia wrażenie pierwotnej siły i naturalnej odporności.

Głowa
Średniej wielkości, o typowa o kształcie klina (4). Lekko kopulaste czoło. Nieco wklęsła linia profilu.Wysokie, wydatne kości policzkowe, kanciasta kufa (4). Nos szeroki, niekiedy lekko wypukły na wierzchołku. Mocny podbródek. Silne, dość długie szczęki (4).

Uszy
Duże, szerokie u nasady, umiarkowanie spiczaste, osadzone wysoko na głowie. Wnętrze małżowiny obficie porośnięte długim, delikatnym włosem, skierowanym na zewnątrz. Kępki włosów przypominające pędzelki rysia - bardzo pożądane (4).

Oczy
Duże, szeroko osadzone, lekko owalne, ale szeroko otwarte sprawiają wrażenie okrągłych (1). Lekko skośne. Wszystkie kolory dopuszczalne.

Szyja

Umiarkowanej długości, mocna, lekko łukowata.

Tułów
Długi, prostokątny, duży. Mocna kość, dobrze rozwinięta muskulatura.

Kończyny
Średniej długości, silne. Mocna kość i dobrze rozwinięta muskulatura. Duże, okrągłe łapy. Obfity włos pomiędzy palcami.

Ogon
Długi, szeroki u nasady, zwężający się ku końcowi, pokryty długim, obfitym włosem.

Szata
Szata zmieniana sezonalnie, zgodnie z porami roku. Gęsta, jedwabista i krótka na głowie, barkach i przodzie kończyn; zadecydowanie dłuższa na grzbiecie i bokach, na nogach tworzącaimponujące, obfite portki. Długi włos na brzuchu, pożądana kryza. Podszerstek delikatny, miękki, włos wierzchni gładki, wodoodporny, lekko oleisty .

Niemal wszystkie umaszczenia dopuszczalne, za wyjątkiem czekoladowego, liliowego i colourpoint , oraz cynamonowego i płowego . Każda ilość białego koloru dopuszczalna.

Główne kategorie kolorystyczne:

  • tabby
  • jednolite
  • szylkretowe
  • srebrne
  • dymne
  • wielobarwny (partikolor)

Uwagi

  • Krzyżowanie z innymi rasami- niedopuszczalne.
  • Wady
  • kot zbyt mały, sprawiający wrażenie wątłego.
  • Głowa okrągła.
  • Profil prosty lub wypukły.
  • Przełom nosowy.
  • Kufa okrągła lub spiczasta.
  • Falfe wydatne.
  • Podbródek cofnięty.
  • Uszy, zbyt oddalone od siebie, zbyt szerokie
  • Oczy o kształcie migdała, zbyt skośne
  • Tułów krótki, zwarty
  • Kość zbyt delikatna
  • Ogon krótki
  • Włos jednakowej długości na całym ciele

Mistrz wspinania się… w rankingach!
Amerykański ranking popularności ras (wg danych CFA, 2002 i LOOF,2001) MAINE COON 1979 rok - pozycja 9, 2002 rok - pozycja 2